Een domper op de tropische droom!
Stel je voor: je landt op het vliegveld van Punta Cana, ademt de zilte zeelucht in en ziet de helderblauwe oceaan glinsteren. Maar zodra je aankomt op het strand, word je begroet door metersbrede bruine stroken drijvend zeewier. Het water is troebel, de geur heeft meer weg van een haven dan van een tropisch paradijs en een verfrissende duik voelt plotseling veel minder aantrekkelijk.
Dit is de realiteit voor duizenden toeristen in de Dominicaanse Republiek elk jaar, vooral tijdens periodes van massale toestroom van sargassum - een soort bruin zeewier dat in grote drijvende matten de kust kan bereiken. Voor hotels en lokale bedrijven is dit een grote uitdaging: zwemmers blijven weg, ligstoelen blijven leeg en idyllische Instagram-foto's worden vervangen door klachten.
Hotels doen hun best: de meeste hotels laten het personeel 's ochtends vroeg het aangespoelde zeewier opruimen, zodat het strand er weer schoon uitziet. Maar het zeewier dat in het water drijft, blijft meestal liggen. Wie wil zwemmen moet er nog steeds doorheen waden - een ervaring die veel vakantiegangers plakkerig, glad en over het algemeen oncomfortabel vinden.
Wanneer en waar is het risico het grootst?
Problemen met Sargassum zijn meestal het ergst van mei tot augustusSoms tot in oktober. Dit is wanneer winden en oceaanstromingen van de Atlantische Oceaan het drijvende zeewier naar het Caribisch gebied duwen.
Meest kwetsbare gebieden:
- Oostkust: Punta Cana en Bávaro worden vaak hard getroffen omdat ze direct op de open Caribische Zee uitkijken en precies in de sargassumstroom liggen.
- Bayahibe: Over het algemeen is er minder zeewier omdat het aan de zuidkust ligt en beschut wordt door het eiland Saona en de omringende riffen, die de meeste drijvende matten tegenhouden.
- Puerto Plata (noordkust): Zelden aangetast omdat het uitkijkt op de Atlantische Oceaan, waar stromingen sargassum meestal van de kust wegvoeren in plaats van ernaar toe.
Reden voor de verschillen:
De positie ten opzichte van de oceaanstromingen, natuurlijke barrières zoals riffen en eilanden en de oriëntatie van de kustlijn op de passaatwinden bepalen allemaal hoeveel zeewier er aanspoelt. Open, onbeschutte kusten zoals die van Punta Cana vangen veel meer dan beschutte baaien of kusten die buiten de hoofdstroom liggen.
Wat is zeewier precies en hoe ontstaat het?
Zeewier is geen landplant maar een zeealg. Sargassum is een drijvende soort die groeit in warme oceanen. In tegenstelling tot veel andere zeewieren heeft het geen wortels - het blijft drijven dankzij kleine met lucht gevulde blaasjes.
Vorming en verspreiding:
- Groeit van nature in de Sargasso Zee (Noord-Atlantische Oceaan).
- Stijgende zeetemperaturen, een verhoogde instroom van voedingsstoffen (meststoffen uit rivieren zoals de Amazone) en veranderende stromingen hebben de groei van deze soort gestimuleerd.
- Grote drijvende velden breken af en worden door wind en stromingen meegevoerd naar het Caribisch gebied.
Belang voor het ecosysteem
In de open oceaan is sargassum een mini-ecosysteemOntelbare vissen, krabben, garnalen en zelfs jonge zeeschildpadden gebruiken het als schuilplaats. Het biedt voedsel, zuurstof en een broedplaats voor vele soorten.
Voordelen: In kleine hoeveelheden kan het fungeren als natuurlijke kustbescherming en, wanneer het aanspoelt, dient het als meststof voor planten.
Nadelen: Als het in grote hoeveelheden verrot, verarmt het de zuurstof in het water, verstikt het koraalriffen en zeegrasvelden en kan het schadelijke stoffen afgeven.
Conclusie
Sargassum is geen indringer uit het niets, maar een natuurlijk onderdeel van de oceaan. Door de klimaatverandering en de invloed van de mens verschijnt het echter steeds vaker en in grotere hoeveelheden - met ernstige gevolgen voor het toerisme en lokale ecosystemen.
Voor reizigers is dit de belangrijkste afleiding: controleer het seizoen en de locatie voordat u boekt. Zo blijft je tropische droom net zo kristalblauw als de ansichtkaart - zonder een glibberige omweg door een bruine massa.
